معنی طاق گرا

[ قِ گَ رْ را ] (اِخ) در جاده راه کرند به سر پل کنونی (حدود حلوان قدیم) بین آبادی سرخه دیزه، و پاطاق، گردنه ای است که چون از فراز آن بنشیب شروع شود، در اثناء راه بطاقی رسند که مانند طاق بستان، از کوه کنده شده و آن طاق به طاق گرا معروف میباشد. در افواه آمده که دلاکی آن طاق را ساخته، این طاق ساده و از هرگونه زینت یا کتیبه و آثار عاری است : ز حد بیستون تا طاق گرّا جنیبتها روان با طوق و هرّا.نظامی. اندر عهد یزدجردبن هرمز قصهٔ شروین و خورین بوده است، و آنک روم خوانند نه روم بوده است، و شنیده ام روم حلوان خوانده اند، و آن تاه دُزد، که خورین او را بکشت، راه داشته است آنجا که اکنون طاق گرا خوانند. و شروین را از آن زن جادو دوست گرفت، که <۵۳۰۶۴۱۰۱۵۲۵۴۰۱>...مریه خوانندش، و او را مدتی آنجا ببست. چنانکه در قصه گویند، و خدای داند کیفیت آن. و اندر سیرالملوک گفته است که شروین را نوشیروان عادل بروم بگذاشت تا خراج بستاند، در آن وقت که او باز میگردید از جهت خروج پسرش انوش زاده. (مجمل التواریخ والقصص ص ۹۵). از ده کرند تا شهر حلوان بگریوهٔ طاق گرا فرو باید رفت هشت فرسنگ. (نزهةالقلوب چ لندن ص ۱۶۵).