معنی صعود

[ صُ ] (ع مص) ببالا برشدن. (تاج المصادر بیهقی) (ترجمان علامهٔ جرجانی). ببالا رفتن. (مصادر زوزنی) (غیاث اللغات). بالا رفتن. (بحر الجواهر). برآمدن. (منتهی الارب) (بحر الجواهر). برشدن. عروج. ارتقاء. مقابل نزول.[ صَ ] (ع ص، اِ) جای بلند. (منتهی الارب). || عقبهٔ دشوار. (ترجمان علامهٔ جرجانی). عقبهٔ دشوارگذار. (منتهی الارب). || راه بلند در کوه. (دهار). || امر دشوار. (منتهی الارب). || ناقه ای که بچهٔ ناقص زاده پس آن را بر بچهٔ سال گذشته مهربان تا شیر دهد. الناقة تخدج فتعطف علی ولد عام اول. (اقرب الموارد). اشتر، که بچه بیفکند و بر بچهٔ دیگر شیر دهد. (مهذب الاسماء). || (اِمص) بلندی، ضد هبوط. (منتهی الارب) (غیاث اللغات). || مشقت. (منتهی الارب).[ صَ ] (اِخ) کوهی است در دوزخ. (مهذب الاسماء) (منتهی الارب).[ صُ ] (اِخ) حافظ میرمحمد علی. وی یکی از شعرای هندوستان است و نسب او به امام جعفر صادق علیه السلام پیوندد. یکی از اجداد وی از ایران بخطهٔ گجرات هندوستان مهاجرت کرد و صعود در شهر احمدآباد از آن بلاد متولد شد و در شاهجهان آباد میزیست. ازوست: ز بس که حد نبود وصف دلستان مرا همیشه جنگ بود با زبان دهان مرا شبی بخانهٔ من گر ترا گذر افتد بجای کعبه پرستند آستان مرا. (قاموس الاعلام ترکی).