معنی صرصری

[ صَ صَ ] (ص نسبی) منسوب به دیهی در دو فرسنگی بغداد معروف به صرصرالدیر. (سمعانی).[ صَ صَ ] (اِخ) ابواسحاق ابراهیم بن عسکربن محمدبن ثابت. یاقوت گوید: وی صدیق ما بود و مردی صاحب حمیت و مردانگی بود و شعرا را در مدح وی قصایدی است. کمال قاسم واسطی در حق او سروده است: اقول لمرتاد تقسم لُحمه علی البید ما بین السری و التبحر. (معجم البلدان).[ صَ صَ ] (اِخ) ابوالقاسم اسماعیل بن حسین بن عبداللََّه بن هیثم بن هشام صرصری. شیخ ثقة و صدوق بود. وی از ابوعبداللََّه حسین بن اسماعیل محاملی و محمدبن عبیداللََّه بن العلاء کاتب و ابوالعباس احمدبن محمدبن سعیدبن عقدة کوفی و ابوعیسی احمدبن اسحاق انماطی و ابوعمر حمزةبن قاسم هاشمی و جز ایشان روایت دارد، و ابوبکر احمدبن محمدبن غالب برقانی و محمدبن احمدبن شعیب رویانی و ابوالحسین محمدبن علی بن مهتدی باللََّه از وی روایت کنند آخرین کسی که از وی روایت کند ابوطاهر احمدبن محمدبن عبداللََّه قساری خوارزمی است. در بغداد در جمادی الثانیهٔ ۴۰۳ هـ . ق. درگذشت. و جنازه اش را به صرصر برده دفن کردند و امام ابوحامد اسفراینی بر وی نماز گزارد. (سمعانی).[ صَ صَ ] (اِخ) جمال الدین ابوزکریا یحیی بن یوسف صرصری ضریر حنبلی متوفی ۶۵۶ هـ . ق. وی دیوانی دارد در زهد و مدایح پیغمبر. (کشف الظنون). زرکلی او را انصاری و اهل دیهی نزدیک بغداد دانسته گوید: دیوان وی مخطوط است. (الاعلام زرکلی، ص ۱۱۵۸). و رجوع به تاریخ الخلفاء سیوطی ص ۳۱۶ شود.[ صَ صَ ] (اِخ) نجم الدین ابوربیع سلیمان بن عبدالقوی طوخی صرصری، فقیه و از دانشمندان. در قریهٔ طوخی از اعمال صرصر در عراق متولد گردید و در ۶۹۱ هـ . ق. به بغداد شد و در ۷۰۴ به دمشق رفت و در بلد الخلیل (فلسطین) درگذشت. او راست: «بغیة السائل فی امهات المسائل» و «الاکسیر فی قواعد التفسیر» و «الذریعة الی معرفة اسرار الشریعة» و «تعالیق علی الاناجیل» و «شرح المقامات الحریریة» و «مختصر الجامع الصحیح للترمذی» در دو جلد خطی. (الاعلام زرکلی ص ۳۸۸ از شذرات الذهب).