معنی صحار

[ صِ ] (ع ص) آشکارا. || (مص) آشکارا کردن کاری را. (منتهی الارب).[ صُ ] (ع اِ) اسمی است مشتق از صحر. یقال هؤلاء صحار؛ یعنی بنوالصحراء. و آنان از بنی قضاعةاند که در بیابان نجد جای گرفتند. زهیربن جناب گوید: ستمنعها فوارسُ من بلیّ و تمنعها الفوارس من صُحار. (معجم البلدان). || عرق اسبان یا تب آنها. (منتهی الارب).[ صُ ] (اِخ) دهی است به یمن که در آن جامه ها سازند. (امتاع الاسماع ص ۲۷۵).[ صَ ] (اِخ) قصبهٔ عمان است از جانب جبل و آن شهری است بزرگ و خوش هوا و پرمیوه و بنای آن با آجر و ساج است و در آن ناحیت چنان شهری نیست و گفته اند نسبت آن به صحاربن اِرم بن سام بن نوح علیه السلام است و بشاری گوید صحار قصبهٔ عمان است که بر دریای چین شهری بزرگ تر از آن نیست. شهری است معمور و پرجمعیت و زیبا و چاه های گوارا و هوا و آبهای خوش دارد و مناره ای بلند و زیبا در آخر بازارهای آن باشد، و صحار دهلیز چین و خزانهٔ مشرق و عراق است... و مسلمانان به سال ۱۲ هـ . ق. در خلافت ابوبکر آن را به صلح گرفتند. (معجم البلدان). و رجوع به اخبار الصین و الهند ص ۷ شود.[ صُ ] (اِخ) مردی از عبدالقیس است. (منتهی الارب).[ صُ ] (اِخ) نام فرزند ارم بن سام بن نوح است. (مجمل التواریخ و القصص).[ صُ ] (اِخ) ابن عیاش عبدی. یکی از نسابین و خطبای عصر معاویه و از خوارج است. وی درک خدمت رسول (ص) کرد و از او دو یا سه حدیث روایت کند. از اوست: کتاب الامثال. (ابن الندیم). زرکلی در الاعلام آرد: صحاربن عیاش (یا عباس)بن شراحیل بن منقذ عبدی، از بنی عبدالقیس، وی خطیبی نیک گویا و عثمانی بود و او را صحبتی است و اخباری نیکو دارد. معاویه وی را پرسید بلاغت چیست؟ گفت: ایجاز است. پرسید ایجاز چیست؟ گفت: ان لاتبطی ء و لاتخطی ء. و او را با دغفل نسابة محاورت است. وی در فتح مصر حاضر بود و چون عثمان کشته شد بخونخواهی او برخاست و تا گاه مرگ به بصره اقامت جست و به سال ۴۰ هـ . ق. درگذشت. (الاعلام زرکلی ج ۲ ص ۴۲۸). بهار از طبری آرد: که چون حکم بن عمرو تغلبی خمس غنائم مکران را بهمراهی صحار عبدی نزد عمر فرستاد، عمر وی را از مکران پرسید. صحار گفت: ارض سهلها جبل و ماؤها وشل و تمرها دقل و عدوها بطل و خیرها قلیل و شرها طویل و الکثیر بها قلیل و القلیل بها ضایع و ماورائها شر منها. (سبک شناسی ج ۱ ص ۲۷۵ از طبری چ قاهره ج ۵ ص ۷). و رجوع به عیون الاخبار ج ۲ ص ۱۷۲ و عقدالفرید چ محمد سعید العریان ج ۲ ص ۱۱۳ و ج ۴ ص ۱۱۳ و تاریخ گزیده چ لندن ج ۱ ص ۲۳۱ شود.