معنی صالحی هلالی

[ لِ یِ هِ ] (اِخ) شمس الدین محمدبن نجم الدین بن محمد مکنی به ابوالفضائل دمشقی. کاتبی ادیب و شاعری شهیر است. مولد وی به سال ۹۵۶ هـ . ق. به دمشق اتفاق افتاد و پس از فراگرفتن علوم ابتدائی به مکه رفت و نزد ابن حجر هیثمی فقه آموخت و پس از مرگ پدر به دمشق بازگشت و معانی و بیان را بر عماد حنفی و شهاب احمد مغربی و فقه را بر نور نسفی مصری ساکن دمشق تلمذ کرد و همواره در مدرسهٔ عزیزیه منزوی بود، تا به سال ۱۰۰۸ به طرابلس شام شد و معلم محمد سیفی فرزند امیربن سیفا گردید و سپس به دمشق بازگشت و در آنجا به سال ۱۰۱۲ درگذشت. او راست: «سجع الحمام» در مدایح پیغمبر که در استانبول به سال ۱۲۹۸ چاپ شده. (معجم المطبوعات ص ۱۱۹۰) (ریحانة الادب ج ۲ ص ۴۵۴).