معنی صافی اصفهانی

[ یِ اِ فَ ] (اِخ) مؤلف آتشکده وی را در شمار معاصرین خویش آرد و گوید: نام او میرزا جعفر و از سادات رفیع الدرجات اصفهان و جوانی خلیق و مهربان و شاعر شیرین زبان است. طبعی بسیار خوش داشت. صحبت وی مکرر اتفاق افتاده. این اشعار از اوست: کشد تا نشنود فریاد ما را ستم بین صیدکش صیاد ما را ستم باشد خطا بر ما گرفتن ندیده روی ترکان خطا را. (آتشکدهٔ آذر ص ۳۸۱). صاحب مجمع الفصحاء گوید: وی از مشاهیر شعرای عصر خود بود و غالباً غزلسرائی میکرد ولی در آخر عمر یک منظومه به نام شهنشاهنامه در احوالات و جنگهای حضرت رسول (ص) و علی (ع) بسرود و ده سال در آن رنج برد و سپس کتاب را به دربار فتح علیشاه هدیه کرد. وی مثنویی نیز به نام گلشن خیال دارد. صافی بسال ۱۲۱۹ هـ . ق. در اصفهان درگذشت و در مقبرهٔ میر ابوالقاسم فندرسکی دفن شد. این اشعار از مثنوی گلشن خیال اوست: مردان صبور نیک مردند صاحب دل و چاره ساز دردند صبر است علاج درد گفتم سفتم گهریّ و نیک سفتم خورشید مراد زیر ابر است اکسیر مراد چیست صبر است تخمی که به صبر از زمین رست بارش به مراد خاطر تست. (از مجمع الفصحاء ج ۲ صص ۳۱۷ -۳۲۴).