معنی شیرین‌لب

[ لَ ] (ص مرکب) شیرین زبان. فصیح و بلیغ و آنکه گفتار وی شیرین و خوش آیند باشد. (ناظم الاطباء). || نوشین لب : لب شیرین لبان را خصلتی هست که غارت می کند لُبّ لبیبان.سعدی. گو ترش روی باش و تلخ سخن زهر شیرین لبان شکر باشد.سعدی. چه شیرین لب سخنگویی که عاجز فرومی ماند از وصفت سخنگوی.سعدی. آید هنوزشان ز لب لعل بوی شیر شیرین لبان نه شیر که شکّر مزیده اند.سعدی. ور شکرخنده ایست شیرین لب آستینش بگیر و شمع بکش. سعدی (گلستان). رجوع به شیرین زبان شود. || شیرین لب؛ (اِ مرکب) مقلوب لب شیرین. لبی که شیرین و شیرین سخن است : شیرین لب خود پیشم بر خنده چو بگشایی خسرو شمرم خود را چونانک ترا شیرین. سوزنی. چو شیرین در مداین مهد بنهاد ز شیرین لب طبقها شهد بگشاد.نظامی. تا چه کردیم دگرباره که شیرین لب دوست به سخن باز نمی باشد و چشم از نازش. سعدی.