معنی شیدایی

[ شَ / شِ ] (حامص) دیوانگی. (آنندراج) (یادداشت مؤلف). صفت شیدا. جنون. (یادداشت مؤلف). آشفتگی. (آنندراج): مرا نسبت به شیدایی کند ماه پری پیکر تو دل با خویشتن داری چه دانی حال شیدایی. سعدی. - سر به شیدایی برآوردن؛ به آشفتگی گراییدن. دیوانه شدن : چو عقل اندرنمی گنجید سعدی بیا تا سر بشیدایی برآریم.سعدی. مگر زنجیرمویی گیردم دست وگرنه سر بشیدایی برآرم.حافظ. || عاشقی. شیفتگی. عاشقی. وله. (یادداشت مؤلف). || (ص نسبی) منسوب بشیدا. مفتون. دیوانه : حافظ شب هجران شد بوی خوش وصل آمد شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی. حافظ.