معنی شیخیة

[ شَ خی یَ ] (اِخ) (منسوب به شیخ احمد احسائی) فرقه ای است از شیعهٔ اثناعشری که در استنباط مسائل فقهی جزو اخباریان و مخالف با اجتهاد از طریق اعمال اصول فقهند. پس از شیخ احمد بر سر پیشوایی میان سیدکاظم رشتی و حاج محمدکریمخان کرمانی اختلافی رخ داد و هر گروهی بیکی از این دو پیوستند و دسته ای دیگر به میرزا شفیع تبریزی اجتماع کردند و اغلب در شهرهای شیعه نشین بسر می بردند. (از فرهنگ فارسی معین). و برای اطلاع بیشتر از این فرقه رجوع به احمد احسائی شود.[ شَ خی یَ ] (اِخ) نام گروهی از فرقهٔ شاذلیه که مؤسس این فرقه عبدالقادر محمد (۹۵۱ -۱۰۲۳ هـ . ق.) ملقب به سیدی شیخ بوده است و مرکز این فرقه در مرز جنوبی جزائر و مراکش می باشد. (از دائرةالمعارف اسلامی). رجوع به شاذلیة شود.