معنی شکوه داشتن
[ شِ تَ ] (مص مرکب) ترس داشتن. دارای ترس و بیم بودن. خطیر شمردن : مرا رفت باید به البرز کوه به کاری که بسیار دارد شکوه.فردوسی. میبیند که سیستان خانهٔ خویش و اهل و فرزندان بگذاشتند از پیش چاکری از آن خویش برفتند، کنون از ایشان که شکوه دارد. (راحةالصدور راوندی). کسی را که بر خود غالب و قادر دانی... پیش او باادب می باشی و شکوه می داری... مگر اللََّه را بدین اوصاف نمی دانی که هیچ شکوه نمی داری. (کتاب المعارف). چو زآن سیلها برنگشتی چو کوه از این قطره ها هم نداری شکوه.نظامی. گفت کُرّه می شخولند این گروه ز اتفاق بانگ شان دارم شکوه.مولوی. - شکوه داشتن کسی را؛ از او ترسیدن. (از یادداشت مؤلف).[ شُ تَ ] (مص مرکب) نهیب. (تاج المصادر بیهقی) (المصادر زوزنی). توقیر. (المصادر زوزنی). جاه و جلال داشتن. بزرگ و با فر و شکوه بودن. ارج و ارز داشتن. منزلت و مقدار داشتن : ز نادان بنالد دل سنگ و کوه از ایرا ندارد بر کس شکوه. فردوسی.[ شَ / شِ وَ / وِ تَ ] (مص مرکب) گله داشتن. شکایت داشتن. گله مند بودن. (یادداشت مؤلف): گر نظیری شکوه از بی مهریت دارد، مرنج عیب مولا را چو پوشد بنده دولتخواه نیست. نظیری. صائب از ناز و عتاب او ندارم شکوه ای مد احسانی است از ابروی او هر چین مرا. صائب تبریزی (از آنندراج).
کلمات همقافیه با «شکوه داشتن»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «تن» برای سرودن شعر