معنی شکرآویز

[ شَ کَ ] (اِ مرکب) گوشه و سر دستار که از پشت سر به میان دو کتف می آویخته اند. (فرهنگ فارسی معین). ظاهراً شمله و علاقه و دستار و آویزیست از عمامه که در پشت سر آویخته شود به رسم خراسانیان قدیم و بعضی سلاطین صفویه و هندوان کنونی، و این علامت بزرگیِ دارنده است، چنانکه فرآویز ریشهٔ دستار باشد. (مقدمهٔ دیوان حافظ چ قزوینی ص قکد). || زیادت دهانهٔ آستین است که بعضی قبایل ایرانی از جمله کردان آویخته دارند و بلندی آن دلیل بلندی مقام دارنده است و گاه تا زمین رسد. و گاه بلندتر از آن نیز باشد که برگردانیده به کتف افکنند. (یادداشت مؤلف): ترا رسد شکرآویز خواجگی گه جود که آستین به گریبان عالم افشانی. حافظ (از آنندراج).