معنی شوربختی

[ بَ ] (حامص مرکب) بدبختی. (یادداشت مؤلف). شوربخت بودن. تیره بختی. (فرهنگ فارسی معین). نکبت. ادبار. نحس بودن بخت. بدبختی. مقابل پیروزی. مقابل مقبلی : ز گیتی مرا شوربختی است بهر پراکنده بر جای تریاک زهر.فردوسی. که پیروزی و شوربختی ازوست تن آسانی و رنج و سختی ازوست.فردوسی. یکی را دگر شوربختی بود نیاز و غم و درد و سختی بود.فردوسی. که من با سپاهی بسختی درم برنج و غم و شوربختی درم.فردوسی. سوی چشمهٔ شوربختی شتابد کرا آز باشد دلیل و نهازش.ناصرخسرو. کسی که بادهٔ کین تو نوش خواهد کرد ز شوربختی دردی خورد هم از سر دن. سوزنی. چو ابر از شوربختی شد نمکبار دل از شیرین شورانگیز بردار.نظامی. و آن شیفته دل ز شوربختی میکرد صبوریی بسختی.نظامی. میزد نفسی به شوربختی میزیست بصد هزار سختی.نظامی. سعدی قلم بسختی رفته ست و شوربختی پس هرچه پیشت آید گردن بنه قضا را. سعدی.