معنی شهباء

[ شَ ] (ع ص) مؤنث اَشْهَب. (غیاث اللغات). سپیدی به سیاهی آمیخته. (منتهی الارب). معز شهباء؛ بز سپیدی به سیاهی آمیخته. (ناظم الاطباء). || کتیبة شهباء؛ لشکر گران سلاح. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). آن لشکر که از بسیاری سلاح سفید نماید. (مهذب الاسماء). || غُرّة شهباء؛ اسب که در پیشانی آن موی مخالف سپیدی باشد. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). سپیدی پیشانی اسب که در وی چندین موی سیاه و یا رنگ دیگر باشد. (ناظم الاطباء). || بَغْلة شهباء؛ استر سفید. (یادداشت مؤلف). || سنة شهباء؛ سال قحط که سبزی و باران نداشته باشد. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). سال تنگ. (مهذب الاسماء) (از دهار). || لیلة شهباء؛ شب با باد سرد. (منتهی الارب). و رجوع به اشهب شود. || (اِخ) نام اسب قَتّال بَجَلی. (منتهی الارب).[ شَ ] (اِخ) نام قلعهٔ ماردین. (سفرنامهٔ ابن بطوطه). || قلعهٔ حلب. (ابن بطوطه) (از دمشقی). لقب شهر حلب از آن جهت که اغلب سنگهای ساختمانهای آن شهر با گچ سفیدرنگ است. (از اقرب الموارد).