معنی شنوانیدن

[ شَ / شِ نَ وا دَ ] (مص) به سمع رساندن. به گوش رسانیدن. (یادداشت مؤلف). سبب فهمیدن و شنیدن شدن و فهمیدن و شنیدن فرمودن. (ناظم الاطباء). اسماع. (تاج المصادر بیهقی). شنواندن. (فرهنگ فارسی معین). رجوع به شنواندن شود. || گوشزد کردن. || وادار به شنیدن کردن. (از فرهنگ فارسی معین): ... موسی (ع) مر ایشان را سخن خدای عزوجل بشنوانید. (ترجمهٔ طبری بلعمی). این پندها که من شنوانیدمت همه یارانت را چنانکه شنودیش بشنوان. ناصرخسرو. خلق را به حج خواندند چنانکه فرمودند: و أذن فی الناس بالحج یأتوک رجالاً. خدای تعالی همه را بشنوانید اندر اصلاب پدران تا قیامت. (مجمل التواریخ والقصص). و در ضیافت دولت طفیلیان مملکت را مرحبائی و طال بقائی شنوانیده آید. (سندبادنامه ص ۳۵). تجریس؛ شنوانیدن. تسفُّه؛ سفاهت شنوانیدن. تسمیع؛ شنوانیدن آواز کسی را. تشرید؛ شنوانیدن عیب کسی را. تهجیل؛ فحش شنوانیدن. (منتهی الارب). و رجوع به شنواندن شود.