معنی شنوءة

[ شَ / شُ ءَ ] (ع ص) نیک پاک از آلایش. (منتهی الارب). نیک پاک از آلایش و معایب. (از ناظم الاطباء). || رمنده از هر چیز. (منتهی الارب). رمنده. (از اقرب الموارد).[ شَ / شُ ءَ ] (ع مص) نیک پاک بودن از آلایش. (منتهی الارب). نیک پاک از آلایش و چرکینی و معایب. (از ناظم الاطباء). || رمیدن از هر چیز. (از اقرب الموارد).[ شَ ءَ ] (اِخ) ناحیه ای است در یمن و منسوب به قبایلی است از ازد. و گویند زمینی است در یمن که راه مکه بسوی عرفه در آن واقع شده است. (از معجم البلدان). - اَزْد شنوءة؛ قبیله ای است از یمن، سمیت لشنآن بینهم. (منتهی الارب). منسوب به ایشان را شنأی گویند. (ناظم الاطباء).