معنی شفروه‌ای

[ شَ فَ رْ وَ ] (اِخ) شرف الدین شفروه یا شفروه ای. از شاعران اواخر قرن ششم هجری و از ستایشگران سلجوقیان بود. دیوان او حاوی ۸۰۰۰ بیت است. از آثار او رساله ای را یاد کرده اند که در مقابل «اطباق الذهب» زمخشری مشتمل بر پند و موعظه و شرح حالات اصناف خلایق نوشته است. (فرهنگ فارسی معین). از اشعار اوست: ای جمالت راحت هر سوخته در هوایت مرغ جان پرسوخته رشک حسنت شاهدان خلد را بر کنار حوض کوثر سوخته آتش عشقت فتاده در جهان رخت درویش و توانگر سوخته آه سرپوشیدهٔ هر نیمشب آسمان را هفت چادر سوخته عشق چون عود است و دل مجمر ولیک عود آسوده ست و مجمر سوخته. (از آتشکدهٔ آذر چ علمی ص ۱۸۲). و رجوع به فرهنگ سخنوران (ماده شرف شفروهٔ اصفهانی) و مآخذ مندرج در آن شود.