معنی شغ

[ شَ ] (اِ) شُغ. شاخه و شاخ درخت. (ناظم الاطباء). شاخ درخت. (از آنندراج) (از انجمن آرا) (از فرهنگ جهانگیری) (از برهان). || شاخ گاو. (ناظم الاطباء) (از فرهنگ اوبهی). شاخ گاو و دیگر حیوانات. (فرهنگ جهانگیری). شاخ جانور. (آنندراج) (انجمن آرا) (از برهان). شاخ حیوانی که از میان تهی باشد. (غیاث اللغات). به معنی شاخ است و اصل آن همان کلمه است. (فرهنگ لغات شاهنامه). شاخ و سُروی گاو باشد. (لغت فرس اسدی): به بازی و خنده گرفت و نشست شغ گاو و دنبال گرگی بدست.فردوسی. به فالش بد آمد همی جنگ گرگ شغ گاو و رای جوان سترگ.فردوسی. || شاخ آهو. (از برهان) (ناظم الاطباء). || پیالهٔ شرابخواری که از شاخ سازند. (از ناظم الاطباء) (از فرهنگ لغات شاهنامه). شاخ گاو که میان آنرا خالی کرده باشند و بدان شراب خورند. (لغت فرس اسدی، نسخهٔ خطی نخجوانی). سُروی گاو باشد که بر طبق پیاله بود. (فرهنگ سروری).[ شُ ] (اِ) شَغ. شاخ گاو را که خالی کرده بدان شراب خورند، گویند. (انجمن آرا) (آنندراج). شمس فخری در معیار جمالی آورده که به معنی مطلق شاخ جانور است بدون آنکه خالی کرده شراب خورند. (انجمن آرا) (از آنندراج). و رجوع به شَغ در همهٔ معانی شود. || صلابتی که در دستها از جهت مباشرت کارهای سخت و دشوار پیدا شود. پینهٔ دست. (ناظم الاطباء). پینه. شوغ. شوخ. سطبری که در پوست دست و پای پدید آید از کار کردن یا رفتن بسیار. (یادداشت مؤلف). و رجوع به شوخ و شوغ و پینه شود. || تیردان و ترکش. (ناظم الاطباء). || جزیی و قلیل. (ناظم الاطباء).[ شَ غ غ ] (ع مص) پراکنده و پریشان انداختن شتر کمیز را. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || پریشان و متفرق شدن قوم. (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).