معنی شعبی

[ شَ / ش بی ی ] (ص نسبی) منسوب است به شعب که بطنی است از همدان. (از لباب الانساب).[ شَ ] (اِخ) ابوجعفر محمدبن عمروبن شعبی قاضی اسروشنی. در بخارا حدیث گفت. وی اهل همدان بود. (از لباب الانساب).[ شَ ] (اِخ) ابوعمرو عامربن شراحیل شعبی از اهل کوفه و از بزرگان تابعان و فقهای آنان بود. وی از ۱۰۵ تن از اصحاب حضرت رسول (ص) روایت کرده است. شعبی به سال ۲۰ هـ . ق. و به روایتی به سال ۳۱ هـ . ق. بدنیا آمد و به سال ۱۰۹ یا ۱۰۵ یا ۱۰۴ هـ . ق. درگذشت. (از لباب الانساب). رجوع به شعبی (حسان بن عمرو) بود.[ شَ ] (اِخ) حسان بن عمرو شعبی حمیری است. || همچنین فقیه عامربن شراحیل شعبی که از خیار تابعیان است. هر دو منسوب به سوی حسان بن سهل، فمن کان منهم فی الکوفه، یقال لهم شعبیون و من کان منهم بالشام یقال لهم شعبانیون و من کان منهم بالیمن یقال لهم آل ذی شعبین، ملک من ملوک حمیر. و اسمه حسان بن سهل، و من کان منهم بمصر و العرب یقال لهم اشعوب. (منتهی الارب).[ شِ ] (اِخ) عبداللََّه بن مظفر. محدث است. (از منتهی الارب).