معنی شعبان

[ شَ ] (ع اِ) نام ماه هشتم از ماههای تازیان. ج، شَعبانات، شَعابین. (از اقرب الموارد) (از ناظم الاطباء). نام ماهی که در دورهٔ جاهلی عاذل می گفتند. (از السامی فی الاسامی) (منتهی الارب). نام ماه شعبان بدان جهت که شتاب می گذرد. (از منتهی الارب). وَعِل، نام شعبان در نزد قدما. (از اقرب الموارد). وعل. (منتهی الارب). نام ماهی است چون در این ماه خیر کثیر منشعب می گردد و ارزاق عباد منشعب می شوند و تمامی امور مقدرهٔ عالم علیحده علیحده می شوند لهذا به این اسم مسمی گشت. (از غیاث اللغات) (از آنندراج). ماه هشتم از ماههای قمری عرب پس از رجب و پیش از رمضان، و هلال آن را به گل بینند و روز سوم آن عید مولود حسین بن علی (ع) و روز پانزدهم آن عید تولد امام دوازدهم و پانزدهم آن ایام البیض است که اعمال مستحبه ای دارد. (یادداشت مؤلف): زیشان جز از محال و خرافات کی شنود آدینه ها و عید نه شعبان و نه رجب. ناصرخسرو. کس دگر باره به این دم نرسد می بخور گرچه مه شعبان است بخدا ار بحقیقت نگری مه شعبان و صفر یکسان است.انوری. ... در آخر شعبان بخورم چندان می کاندر رمضان مست بیفتم تا عید. (منسوب به خیام). - غزال شعبان؛ نام حیوان کوچکی است. (از ناظم الاطباء).[ شَ ] (اِخ) نام قبیله ای از حمیر در یمن. (از ناظم الاطباء) (از منتهی الارب).[ شَ ] (اِخ) نام موضعی در شام. (از ناظم الاطباء).[ شَ ] (اِخ) نام آبی مر بنی ابی بکربن کلاب را. (منتهی الارب) (از معجم البلدان) (از ناظم الاطباء).[ شَ ] (اِخ) دهی از دهستان کسبایر بخش حومهٔ شهرستان بجنورد. سکنهٔ آن ۲۸۷ تن. آب آن از چشمه و محصول آنجا غلات و بن شن و میوه است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۹).[ شَ ] (اِخ) دهی از دهستان خدابندهٔ بخش قیدار شهرستان زنجان. سکنهٔ آن ۳۰۷ تن و آب آن از چشمه سار و محصول آنجا غلات و بن شن است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۲).[ شَ ] (اِخ) ابن اسحاق اسراییلی، معروف به ابن حافی متطبب. او راست: رساله ای در دخان (تنباکو) و آن را از اسپانیایی (تألیف موروس) به عربی ترجمه کرده است. (یادداشت مؤلف).[ شَ ] (اِخ) ابن حسین قسطمونی. او راست: رساله ای فی معدل النهار و العمل بآلته. (یادداشت مؤلف).[ شَ ] (اِخ) ابن محمدبن داود الآثاری قرشی عثمانی موصلی یا مصری، مکنی به ابوسعید و ملقب به زین الدین متوفای سال ۸۲۸ هـ . ق. او راست: ۱- کفایةالغلام فی اعراب الکلام. ۲- مسک الختام فی شعار الصلاة و السلام. ۳- مفتاج باب الفرج. ۴- شفاءالسقام فی نوادر الصلاة و السلام. ۵- بدیعیه. ۶- منظومهٔ نزهةالکرام فی مدح طیبة و البیت الحرام. ۷- آثارالعشرة. ۸- المنهل العذب لورود اهل الحزب. (یادداشت مؤلف).[ شَ ] (اِخ) ناصرالدین اشرف بن حسین بن ناصربن فلاون. یکی از پادشاهان ممالیک بحری (جلوس ۷۷۸ -۷۶۴ هـ . ق.) وی در مقابل حملات عماره پادشاه قبرس به سفاین طرابلس شام و اسکندریه دفاع کرد. (فرهنگ فارسی معین).