معنی شرم آمدن

[ شَ مَ دَ ] (مص مرکب) خجل شدن. شرمسار گردیدن. (یادداشت مؤلف). حاصل شدن خجلت و انفعال برای کسی : تهمتن چو بشنید شرم آمدش به رفتن یکی رای گرم آمدش.فردوسی. نه نزدیک دادار باشد گناه نه شرم آیدم نیز از روی شاه.فردوسی. بیفکند پیل ژیان را به خاک نه شرم آمدش زآن سپهبد نه باک.فردوسی. ... مرا نیز شرم آمد با تو گفتن. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۴۱۲). مقدمان شاه گفتند ما را شرم آمد از خداوند که بگوییم مردم گرسنه است. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۶۳۶). امتی مر بوحنیفه و شافعی را از رسول شرم نآید مر ترا زین زشت کار ای ناصبی. ناصرخسرو. امروز شرم نآید آزاده زادگان را کردن به پیش ترکان پشت از طمع دوتایی. ناصرخسرو. گر شرم نیایدت ز نادانی بی شرم تر از تو کیست در دنیا.ناصرخسرو. شرم نآید مر تو نادان را که پیش ذوالفقار چوپ را شمشیر سازی وز کدو مغفر کنی. ناصرخسرو. از جلال الدین شکایت کردمی لیک شرم آید ز فرزندش مرا.ناصرخسرو. شرمت نآید که چون کبوتر روزی خوری از دهان مادر.خاقانی. نیاید همی شرمت از خویشتن کزو فارغ و شرم داری ز من. سعدی (بوستان). که شرمش نیاید ز پیری همی زند دست در ستر نامحرمی. سعدی (بوستان). عجب دارم ار شرم دارد ز من که شرمم نمی آید از خویشتن. سعدی (بوستان). سرو از آن پای گرفته ست به یک جای مقیم که اگر با تو رود شرمش از آن ساق آید. سعدی. خار سودای تو آویخته در دامن دل شرمم آید که بر اطراف گلستان نگرم. سعدی. شرمش از روی تو نآید آفتاب کاندر آید بامداد از روزنت.سعدی. - شرم آمدن کسی از چیزی؛ خجل بودن از آن چیز: «شرمم آمد که به او بگویم...». (فرهنگ فارسی معین).