معنی شرفه

[ شَ / شِ فَ / فِ ] (اِ) شرفنگ. هر آواز آهسته. (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از برهان) (از غیاث اللغات). شرفاک. (از جهانگیری): از شرفهٔ جلاجل شاهین عدل تو عنقای ظلم گشت پس قاف در نهان. سوزنی. کاروان شکر از مصر رسید شرفهٔ بانگ درا می آید. مولوی (از انجمن آرا). | آواز پای مردم. (آنندراج) (از برهان) (از ناظم الاطباء) (غیاث اللغات). رجوع به شرفنگ و شرفاک شود.[ شَ رَ / شُ فَ / فِ ] (ع اِ) کنگرهٔ قلعه. (از ناظم الاطباء). هریک از مثلثها یا مربعهایی که نزدیک بهم در بالای قصر یا دیوار گرد قلعه و شهر بنا کنند. ج، شَرَفات. ولی در شعر فارسی شَرفَه آمده است. (فرهنگ فارسی معین): از پی آن تا ز خورشیدش فزون باشد شرف مشتری خواهد که او را شرفهٔ ایوان بود. فرخی. تا بدید ایوان تو کیوان همی جوید شرف آرزو کرده ست کو را شرفهٔ ایوان کنی. عنصری. مشرق آفتاب ملت و ملک شرفهٔ قصر طرف بام تو باد.انوری. || کنگرهٔ بام. کنگرهٔ دیوار خانه. (ناظم الاطباء).[ شَ فَ ] (اِخ) طایفه ای از قبیلهٔ بنی طرف از قبایل عرب خوزستان. (از جغرافیای سیاسی کیهان ص ۹۲).[ شَ فَ ] (اِخ) قصبه ای از دهستان بخش هویزهٔ شهرستان دشت میشان. سکنهٔ آن ۲۵۰۰ تن و محصول آنجا غلات است. آب آن از رودخانهٔ کرخه تأمین می شود. صنایع دستی زنان: قالیچه و عبا و جاجیم بافی. راه آن اتومبیل رو و ساکنان از طایفهٔ شرفه هستند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۶).