معنی شخصی

[ شَ ] (ص نسبی) مخصوص کسی. (یادداشت مؤلف). منسوب به شخص. (از اقرب الموارد). - احوال شخصی؛ در اصطلاح حقوقی اموری است که وضع شخص را در خانواده و کشور معین کند و آنها عبارتند از: ۱- تابعیت ۲- جنسیت ۳- سن ۴- نسب. از این احوال در مباحث ولادت و فوت و ازدواج و طلاق بحث میشود. (از فرهنگ حقوقی لنگرودی). - خانهٔ شخصی؛ که استیجاری نباشد. - لباس شخصی؛ در تداول عامه مقابل لباس رسمی است. - ماشین شخصی؛ که کرایه نباشد. || در تداول لشکری و ارتش، غیرنظامی که سرباز و از افراد وابسته به ارتش نباشد. || (اصطلاح روانشناسی) آن است که توانایی درک دلالت را داشته و بتواند میان «دال و مدلول» رابطه ای برقرار سازد. (از روانشناسی سیاسی ص ۴۶۶).