معنی شبستان

[ شَ بِ ] (اِ مرکب) خوابگاه. (ناظم الاطباء). به معنی شب خانه است که حرمسرای پادشاهان و خلوتخانه و خوابگاه ملوک و سلاطین باشد. (برهان قاطع). آن حصه از سرا که جای توقف در شب است و اکنون آن را اندرون و اندرونی و زنانه گویند. (فرهنگ نظام). حرمسرای. (ناظم الاطباء): برون آورید از شبستان اوی بتان سیه چشم خورشیدروی.فردوسی. گر این نامور هست مهمان تو چه کارستش اندر شبستان تو.فردوسی. بر آمد برین نیز یک چند گاه شبستان ایرج نگه کرد شاه.فردوسی. فریدون شبستان یکایک بگشت بر آن ماه رویان همه برگذشت.فردوسی. کعبه خاتون دو کون، او را در این خرگاه سبز هفت بانو بین پرستار شبستان آمده. خاقانی. گفتی شما چگونه و چونست نزلتان ما شاد و نزل ما ز شبستان صبحگاه. خاقانی. از آنگه که تابع شد اقبال او را عروس ظفر در شبستان نماید. خاقانی. || در مساجد جایی را گویند که درویشان و غیر ایشان در آن قسمت عبادت کنند و شبها نیز به خواب روند. (برهان). آن قسمت از عمارت مسجد که از هیچ طرف باز نیست و دخول و خروج به آن از درها است چون در شبهای سرد نماز جماعت در آنجا خوانده میشود، شبستان نامیده شده. (فرهنگ نظام). آنجای از مزگت که در آن عبادت کنند و شبها در آنجا به خواب روند. (از ناظم الاطباء).