معنی شباط

[ شُ ] (اِ) به لغت رومی ماه آخر زمستان است. (برهان قاطع). یکی از ماههای سریانی است که میان ماه کانون الثانی و آذار قرار دارد. (از متن اللغة). ماهی است از سال رومی و آن ماه آخر زمستان است. (منتهی الارب). مشهور در شباط شین معجمه است و جوهری در صحاح آورده که سین مهمله است و شاید که اصل آن شین معجمه و معرب آن سین مهمله باشد. در اصل سریانی این کلمه شباط با شین بوده و در عربی با شین و سین هر دو استعمال شده است. (فرهنگ نظام). تمام دوازده ماه سال رومی در این شعر جمع است : دو تشرین و دو کانون و پس آنگه شباط و آذر و نیسان ایار است حزیران و تموز و آب و ایلول نگهدارش که از من یادگار است. (نصاب الصبیان). ماه ششم از سال سریانی و آن ماه سیم زمستان است. مطابق اسفندارمذ فارسی و حوت عرب و سیزدهم فوریه رومی. از دهم بهمن است تا دهم اسفند و میان کانون دوم و آذار و تقریباً مطابق با «مَزعَزنَ» ایران باستان. (یادداشت مؤلف). پنجمین ماه سال سریانی. این نام از اسم یازدهمین سال یهودیان، شُباط که تقریباً بر آن منطبق است اخذ شده. این ماه از ۳۱ ژانویهٔ تقویم رومی شروع شود و ۲۸ روز دارد و در هر چهار سال یک روز کبیسه بدین روزها افزوده شود و با فوریهٔ فرنگی نیز منطبق گردد. (حاشیهٔ برهان چ معین). نام یکی ازماههای رومی است و آن را اشباط و سباط به اعتبار فراوانی باران گویند. این نام را در لاتین «فرواریوس» گویند، به معنی پاکیزگی نسبت به عید تطهیر که در روز ۱۵ آن ماه است. روزهای ماه شباط ۲۸ روز است و در سنهٔ کبیسه یک روز بر آن اضافه شود و ۲۹ روز گردد. (از دائرةالمعارف بستانی).[ ] (اِخ) نام تیره ای است از قبیلهٔ جوابر در جبل الدروز سوریه. (از معجم قبایل العرب).