معنی شاه ولی اللََّه

[ وَ لی یُلْ لاه ] (اِخ) از عالمان کلام و حدیث هند بود. شبلی نعمانی می نویسد: وی بروز چهارشنبه چهارم شوال ۱۲۱۴ هـ . ق. در دهلی بدنیا آمد. نام تاریخی وی عظیم الدین است. در پنجسالگی داخل مکتب شد و در چهارده سالگی از کتب درسی فراغت یافت و سپس شروع بتدریس کرد. او مدت دوازده سال بتدریس اشتغال داشت و در سال ۱۲۴۳ هـ . ق. عازم زیارت بیت اللََّه شد دو سال در حرمین توقف کرد و در اینمدت با علمای آنجا اکثر در علم حدیث که هدف و منظورش بود به افاده و استفاده مشغول بود تا در سال ۱۲۴۵ هـ . ق. به وطن خویش بازگشت. شاه ولی اللََّه کتابی بعنوان علم کلام تصنیف نکرد و از این رو او را در زمرهٔ متکلمان بشمار نمی آورند لیکن کتاب معروف او «حجة اللََّه البالغة» که در آن حقایق و اسرار شریعت بیان شده است در حقیقت لب و لباب علم کلام میباشد. (تاریخ علم کلام تألیف شبلی نعمانی ص ۸۵ ببعد ترجمهٔ فخر داعی).[ وَ لی یُلْ لاه ] (اِخ) دهلوی ملقب به ابوعبداللََّه وی در سال ۱۱۸۰ هـ . ق. بدنیا آمد. مردی فقیه و اصولی، محدث و مفسر و دارای تألیفهای بسیار بود او راست: ازالة الخفاء. القول الجمیل فی بیان سواءالسبیل. عقدالجید فی احکام الاجتهاد و التقلید و غیره. (از معجم المؤلفین ج ۴ ص ۲۹۲).