معنی واژه شاه‌ترکان

[ هِ تُ ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) سلطان و فرمانروای قوم ترک. || (اِخ) اختصاصاً افراسیاب تورانی. (از غیاث اللغات) (از آنندراج): شاه ترکان سخن مدعیان می شنود شرمی از واقعهٔ خون سیاووشش باد.حافظ.[ تُ ] (اِخ) نام زوجهٔ سلطان شمس الدین التتمش و مادر سلطان رکن الدین فیروز شاه. چون فیروز شاه بعد از مرگ پدر در سال ۶۳۳ هـ . ق. بسلطنت رسید مادر او شاه ترکان زمام مملکت را به دست گرفت و دست به انتقامجویی از مخالفان زد و پسر صلبی خود قطب الدین محمد را بکشتن داد اما در نتیجهٔ رفتار خشن وی، بزرگان و سران به مخالفت با پسر و مادر برخاستند. در آن هنگام فیروز شاه جهت امور مملکتی از دهلی بیرون رفته بود و در غیاب او میان شاه ترکان و سلطان رضیه [ برادر فیروز شاه ] نایرهٔ نزاع درگرفت و مردم چون از شاه ترکان دل خوشی نداشتند با سلطان رضیه بیعت کردند و شاه ترکان را دستگیر نمودند و از طرف دیگر سلطان رضیه عده ای را مأمور دستگیری فیروز شاه کرد و او را به دهلی آورد و محبوس نمود. (حبیب السیر چ کتابخانهٔ خیام ج ۲ ص ۶۱۸).