معنی شاف

(اِ) پنبه که بدارو تر کرده بر چشمان نهند دفع رمد را. (شرفنامهٔ منیری). دارویی که بمیل در چشم کشند. (آنندراج): تیره چشمان روان ریگ روان را در زرورشاف شافی هم ز حصرم هم ز رمان دیده اند. خاقانی. باد چو باد عیسوی گرد سم براق او از پی چشم درد جان شاف شفای ایزدی. خاقانی. || شافه. شیاف. مخفف شیاف. چیزی را که بطریق میل کوچک سازند و داروها بدان مالند و جهت معالجه در دبر کنند. (آنندراج). در تداول عامهٔ فارسی زبانان، شافه که بخود برگیرند. رجوع به شافه و شیاف شود. - شاف ابیض؛ دارویی از برای چشم. (ناظم الاطباء). شیاف ابیض. رجوع به شیاف ابیض شود: چو مرهم بود پنبه داغ مرا شد این شاف ابیض بچشمش دوا. طاهر وحید (از آنندراج). - شاف احمر؛ شیاف احمر. نره. (ناظم الاطباء). رجوع به شیاف احمر شود. - || کنایه از ذکر و آلت تناسل : دیدهٔ مقعدش مگر کور است که همه سال با عصا باشد وگرش نیست علتی همه شب شاف احمر در او چرا باشد. سپاهانی (از شرفنامهٔ منیری).