معنی شاغوری

(ص نسبی) منسوب به شاغور. رجوع به شاغور شود.(اِخ) شهاب الدین فتیان بن علی بن فتیان الاسدی الدمشقی معروف به شاغوری. وی نحوی و ادیب و شاعر و بپادشاهان نزدیک بود و آنان را مدح میگفت و فرزندان ایشان را علم می آموخت و بهمین جهت به معلم نیز معروف بود. بسال ۵۳۲ هـ . ق. در دمشق تولد و به سال ۶۱۵ هـ . ق. وفات یافت. وی در مقابر باب الصغیر مدفون است. نسبتش به شاغور از محلات دمشق است. او راست: منتخب. دیوان شعر نیز دارد. (از اعلام زرکلی ج ۲ ص ۷۶۷ از وفیات الاعیان و کشف الظنون، ذیل منتخب و ریحانة الادب ج ۲ ص ۲۸۵). یاقوت دربارهٔ او آرد: وی را به دمشق دیدم اواخر عمر خود را می گذرانید. ادیب طبع بود و در جامع دمشق مجلس درس و قرائت نحو داشت سنش به نود یا نزدیک آن رسیده بود. او را اشعاری ناب و معانی بکر فراوان است. (از معجم البلدان).