معنی شادی‌خان

(اِخ) از فرزندان سلطان علاءالدین محمد شاه خلجی معروف به محمد الاول از خلجیون (اولاد یغریش خلجی). که در اواخر قرن هفتم و اوایل قرن هشتم در دهلی حکومت داشتند. ملک نایب که بزرگترین امرای سلطان علاءالدین بود بعد از وفات سلطان، فرزند کهتر او شهاب الدین (برادر شادی خان). را به تخت برنشاند و مردم با او بیعت کردند و ملک نایب خود کارها را قبضه کرده چشمان ابوبکرخان [ برادر دیگر شادی خان ] و شادی خان را میل کشید و آنان را به کلیور فرستاد. سرانجام این ملک نایب بدست دو تن از غلامان خود بقتل رسید و بر اثر آن سلطان قطب الدین پس از خلع برادر خود شهاب الدین بحکومت رسید و یکی از امرای خود موسوم به ملک شاه را مأمور قتل برادران خود ساخت و شادی خان را همین ملک شاه گردن زد. وفات او بسال ۷۱۷ اتفاق افتاد. (از سفرنامهٔ ابن بطوطه صص ۴۴۵ - ۴۴۶ و ۴۴۸ و معجم الانساب ج ۲ ص ۴۲۴) شود.(اِخ) از خانان دشت قبچاق در حدود سال ۸۰۸ هـ . ق. رجوع به تاریخ حبیب السیر چ خیام ج ۳ ص ۵۸۵ شود.