معنی واژه سکبینه

[ سَ نَ / نِ ] (اِ) سکوینه. صغبین (معرب). سقبین. «سگاپنون». (اشتنگاس). صغبین. لاتینی «سگاپنوم». (از حاشیهٔ برهان قاطع چ معین). صمغی که از گیاه سکبینه استخراج میشود و در طب از آن بعنوان مقوی و قاعده آور و ضدتشنج استفاده میگردد. این صمغ دارای بوی نسبةً مطبوع است ولی مزهٔ تلخی دارد و دارای خواص صمغ باریجه است. علف سکبینه گیاهی است پایا از تیرهٔ چتریان و دارای ساقه های ضخیم است. ارتفاعش بین یک تا دو متر میرسد. برگهایش سبز و پوشیده از کرکهای ریز است گلهایش زرد و میوه اش بدرازی ۱۰تا ۱۲ میلی متر و بقطر ۲ میلی متر است. دانهٔ این گیاه را نیز در تداوی بکار میبرند و بنام حب السکبینج مینامند. گیاه مذکور در نواحی البرز و شمال ایران بفراوانی میروید. سکوینه. صغبین. سکینی. سکبج. سکبینج. (فرهنگ فارسی معین ). صمغ گیاهی است و از جمله دواها است سکبیج معرب آن است. (رشیدی).