معنی سوادکوه

[ سَ ] (اِخ) نام یکی از بخشهای شهرستان شاهی است. حدود آن بشرح زیر است: از طرف شمال به بخش مرکزی شاهی، از طرف جنوب به بخش فیروزکوه از شهرستان دماوند، از خاور به بخش دودانگه از شهرستان ساری و از باختر به بخش بندپی از شهرستان بابل. موقعیت بخش طبیعی و کوهستانی و از قسمت جنوبی آن بخطالرأس سلسله جبال البرز منتهی میشود. ارتفاع قلل آن ۳۵۰۰ متر است. سرچشمهٔ دو رودخانهٔ مهم تالار و بابل که قسمت اعظم قرای شهرستان های بابل، ساری و شاهی را مشروب می نماید. از ارتفاعات جنوبی این بخش و قرای مهم آن در طول دره های متعدد آن واقع گردیده است. محصول آن برنج و انواع محصولات مناطق معتدل و مرطوبی است. قسمت مرکزی مراتع زمستانی گاوداران و منبع تهیهٔ چوب و زغال بوده است. راه آهن از وسط درهٔ رودخانهٔ تالار و تقریباً از وسط این بخش میگذرد. شش ایستگاه در این بخش واقع است: ۱ -شیرگاه ۲ -زیرآب. ۳ -پل سفید. ۴ -سرخ آباد. ۵ - ورسک. ۶ -دوگل. ایستگاه هفتم در گدوک فیروزکوه واقع است. بخش سوادکوه از ۵ دهستان و ۱۴۳ آبادی تشکیل شده است و جمعیت آن در حدود ۵۳هزار تن بشرح زیر است: دهستان ولوپی ۳۱ آبادی و دارای ۱۱هزار تن جمعیت، دهستان راستوپی ۵۵ آبادی و دارای ۲۳هزار تن جمعیت، دهستان لفور قشلاقی ۲۱ آبادی و دارای ۸هزار تن جمعیت، دهستان کسطیان قشلاقی ۱۶ آبادی و دارای ۳هزار تن جمعیت و دهستان شیرگاه قشلاقی ۲۰ آبادی و دارای ۸هزار تن سکنه است. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۳). رجوع به التدوین و جغرافیای سیاسی کیهان شود.