معنی سلوی

[ سَ وی / سَ وا ] (ع اِ) نام مرغی که آنرا آسمانی گویند و بفارسی پودنه نامند و بهندی بیر خوانند. (غیاث) (آنندراج). مرغی است شبیه تیهو و به هندی لوا خوانند. (منتهی الارب). کرجفو و مرو گویند. مرغ بریان. (مهذب الاسماء). بلدرچین. (فرهنگ فارسی معین). سلواة: یکی و قال الاخفش: لم اسمع له بواحد و یحتمل ان یکون جمعه و وحدانه سواء. (منتهی الارب): دریغ دار ز نادان سخن که نیست صواب به پیش خوک نهادن نه من و سلوی را. ناصرخسرو. من ترنجبین بود و سلوی مرغ بریان بود. (قصص الانبیاء ص ۱۲۳). و من و سلوی برای ایشان بخواست و آن ترانگبین است و سمانه. (مجمل التواریخ و القصص). وجود بی کف تو تنگدست بود چنان که امن و سلوت میخواند من و سلوی را. انوری. قحط دانش را ز اعجاز ثناش من و سلوی از لسان خواهم فشاند.خاقانی. گر بعهد موسی امت را گه قحط از هوا باز من و سلوی سلوت رسان افشانده اند. خاقانی. || هر چیز که تسلی دهد. (منتهی الارب) (آنندراج). مایهٔ تسلی. (فرهنگ فارسی معین). || شهد. (آنندراج) (منتهی الارب). ورتیج. عسل. (مجمل اللغة) (صراح اللغة). ورتیج. (ترجمان القرآن ترتیب عادل بن علی ص ۵۹) (زمخشری). انگبین. عسل. (فرهنگ فارسی معین).[ سَ ] (اِ) گیاهی بنام مریم. گلی. (فرهنگ فارسی معین).