معنی سلطان ابوسعید

[ سُ اَ سَ ] (اِخ) (۸۵۵ - ۸۷۳ هـ .ق.) فرزند شاهرخ نوهٔ میرانشاه از سلسلهٔ تیموری که بعداز وی بسلطنت رسید. اوضاع ممالک شاهرخ بعد از او قرین هرج و مرج شد از هر جانب یکی از امیرزادگان بدعوی سلطنت برخاست تا نوبت به سلطان ابوسعید نوادهٔمیرانشاه پسر تیمور رسید که همه مدعیان ملک را برانداخت. در مدت سلطنت ۱۸ سالهٔ او از اغتشاش ولایت ایران جلوگیری شد و قسمتی بزرگ از ممالک شاهرخ مجدداً انتظام گرفت. ابوسعید در آغاز کار بیاری ابوالخیرخان اوزبک که او را پناه داده بود بپادشاهی رسید و پس از تصفیهٔ امور خراسان و کابل و سیستان و خوارزم در ۸۷۳ بدست حسن بیک آق قویونلو کشته شد. رجوع به تاریخ مغول شود.