معنی سقیفة

[ سَ فَ ] (ع اِ) صفهٔ پوشیده. (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد). || پوشش بر در سرای. پوشش در. پوشش میان دو دیوار. (زمخشری). دالان بیرونی. (دهار). || چوبهایی که بدان استخوان شکسته را بندند. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (آنندراج). || تختهٔ کشتی سنگ پهن. (دهار) (اقرب الموارد) (منتهی الارب) (آنندراج). تختهٔ کشتی. (مهذب الاسماء). || هر چوب یا سنگ پهنا که بدان خانه را توان پوشید. (منتهی الارب). || استخوان پهلوی شتر. || پاره ای از استخوان سر شتر و مانند آن. (منتهی الارب) (آنندراج) (اقرب الموارد). || خوان نان پختن. (مهذب الاسماء). || در آنندراج و غیاث آمده است که به فتح اول و کسر قاف صحیح است و عوام که به جای اشکوفه گویند خطاست چنانکه سخن دروغ را گویند فلانی شکوفه بسته است و حقیقتش این است که سقیفه ایوانی بود پنهان که عرب برای مشوره های باطل در آنجا جمع میشدند. (غیاث) (آنندراج). - سقیفهٔ بنی ساعده؛ محلی که برخی از مسلمانان پس از رحلت رسول در آنجا گرد آمده و ابوبکر را به خلافت برداشتند. (از آنندراج) (از منتهی الارب).