معنی سرین

[ سَ ] (اِ مرکب) چیزی است که هنگام خواب و راحت بجهت نرمی سر و گردن در زیر سر نهند و سر بر آن گمارند و آن را از پشم و پنبه آگنده باشند و چون سر بر آن نهند سرین خوانند و بستر نامند. و آن به متکا که عربی است مشهور شده. (آنندراج). بالش : دلم شبهای هجرانت غمینه سرینم خشت و بالینم زمینه گناهم اینکه موته دوست دیرم هر آنکت دوست دارد حالش اینه. باباطاهر (از آنندراج). گه ریخت سرشک بر سرینش گه روی نهاد بر جبینش.نظامی. || چون در زیر بر است برخوابه نیز گویند. نهالی نیز خوانند و توشک و تشک ترکی است و آنچه برای راحت بازو در زیر بال و پهلو گذارند بالین خوانند زیرا که بال به معنی بازو است. (آنندراج).[ سُ ] (اِ) نشستنگاه آدمی. (برهان) (جهانگیری). ورک. (بحر الجواهر). کفل و ساغر آدمی و همهٔ حیوانات. (آنندراج): خلخیان خواهی و جماش چشم گردسرین خواهی و بارک میان. رودکی (شرح احوال رودکی سعید نفیسی ص ۱۰۲۲). بزد بر سرین یکی گور نر گذر کرد بر گور پیکان و پر.فردوسی. یکی کُرّه از پس ببالای او سرین و برش هم بپهنای او.فردوسی. بنوک تیر فروافکند ز کرگ سرون بضرب تیغ فروآورد ز پیل سرین.فرخی. سایل از سیمش همیشه بارور دارد سرین زایر از زرش همیشه بارور دارد میان. فرخی. درع بش آتش حنین گنبدسرین آهن کتف مشک دم عنبرنفس گلبوی خوی شمشادبوی. منوچهری. یکی دست را بر عنان ساخته دگر زی سرین ستور آخته.اسدی. غژغاودم گوزن سرین و غزال چشم پیل زرافه گردن و گور هیون بدن.لامعی. تاجوران را ز لعل طرف نهی بر کمر شیر دلانرا ز جزع داغ نهی بر سرین. خاقانی. سرین گوران از پنجهٔ شیران آسوده است. (سندبادنامه ص ۹). سرین و چشم آهو دید ناگاه که پیدا شد بصید افکندن شاه.نظامی. در آن رخنه از نور تابنده هور نگه کرد سر تا سرین ستور.نظامی.[ سِ رْ ری ] (اِخ) موضعی است بمکه از آن موضع است موسی بن محمدکثیر که شیخ است مر طبرانی را. (آنندراج) (منتهی الارب).