معنی سرتیز

[ سَ ] (ص مرکب، اِ مرکب) تیزمغز. (برهان). مردم تیزمغز. (آنندراج): نه گرفتار آمدی بدست جوانی معجب، خیره رأی، سرتیز، سبک پای. (گلستان سعدی). || خار. || نیزه. (برهان) (آنندراج). کنایه از سنان. (انجمن آرا). هر شی ء نوکدار. (غیاث). || تند و تیز. (برهان) (آنندراج). که دارای نوک تیز باشد. نوک تیز: چو کاسموی و چو سوزن خلندهٔ سرتیز که دیده خار بدین صورت و بدین کردار. فرخی. ای خم شکسته بر سر چاه کمیز با سوزن سوفار درست سرتیز.سوزنی. خنجر سرتیزش چو مژگان خوبان عشوه انگیز خونریز. (حبیب السیر ص ۳۲۲). || مژگان خوبان. (برهان) (آنندراج). کنایه از مژه. (انجمن آرا): از بس خونها که ریخت غمزهٔ سرتیز او عشق به انگشت چپ میکند آن را شمار. خاقانی. || سرکش و جنگجو. (غیاث): به پیش تست میان بسته لشکری سرتیز. ؟ (از جهانگشای جوینی). سعدیا دعوی بی صدق به جایی نرسد کندرفتار و بگفتار چنین سرتیزیم.سعدی.