معنی واژه سربداران

[ سَ بِ ] (اِخ) (از ۷۳۷ تا ۷۸۳ هـ . ق.) سلسله ای که بوسیلهٔ عبدالرزاق از مردم قریهٔ باشتین از قرای خراسان تأسیس شد و قراء مجاور آن را مسخر کردند و قریب نیم قرن بر خراسان مسلط بودند. از این سلسله ده امیر به ریاست رسیدند. نام امرای سربدار بشرح زیر است: عبدالرزاق بن فضل اللََّه ۷۳۷هـ . ق. وجیه الدین مسعود برادر او ۷۳۸هـ . ق. آی تیمور محمد ۷۴۴هـ . ق. اسفندیار ۷۴۶هـ . ق. فضل اللََّه ۷۴۶هـ . ق. شمس الدین علی ۷۴۸هـ . ق. یحیی ۷۵۳هـ . ق. ظهیرالدین ۷۵۶هـ . ق. حیدر قصاب ۷۶۰هـ . ق. حسین دامغانی ۷۶۱هـ . ق. علی مؤید ۷۶۶ -۷۸۳ هـ . ق. (از تاریخ طبقات سلاطین اسلام لین پول صص ۲۲۳ -۲۲۴). و رجوع به رجال حبیب السیر ص ۶۱ و ۱۱۵ و حبیب السیر چ تهران ج ۲ ص ۲۳۰، ۲۵۱، ۳۳۲، ۳۵۶ -۳۵۸، ۳۶۰ -۳۶۷، ۳۸۰، ۳۸۱، ۴۰۶، ۴۰۷، ۴۴۴ و تاریخ ادبیات ایران از سعدی تا جامی ص ۱۹۸ و ۱۹۹ و سبک شناسی ج ۳ ص ۱۸۳، ۱۸۴ و تاریخ عصر حافظ ج ۱ ص ۱۶، ۳۷، ۶۱، ۳۰۲، ۳۰۳ و تاریخ تمدن جرجی زیدان ج ۵ ص ۴۷ و مرآت البلدان ج ۱ ص ۳۲۸ شود.