معنی واژه سربخش

[ سَ بَ ] (اِ مرکب) سربخش در برهان قاطع مرقوم که حصه و نصیب و قسمت است، امّا از سیاق دساتیر آنجا که باریتعالی در فقرهٔ یکصد و بیست و دو به حضرت مه آباد خطاب میفرماید (!) که تو سربخش مردمانی معلوم می شود که تو آغاز و ابتدای نوع انسانی یا زبده و خلاصهٔ مردمانی و سر باید بکسر آخر بوده باشد، واللََّه اعلم. (فرهنگ دساتیر ص ۲۵۱). (از حاشیهٔ برهان قاطع چ معین). حصه و نصیب و قسمت و بهره. (برهان) (آنندراج). حصه و حصهٔ کلان. (غیاث): چو نوبت به سربخش دارا رسید شتربار زر تا بخارا رسید.نظامی. || (نف مرکب) کنایه از شخص گذشته و صاحب همت. (برهان).