معنی سبعهٔ معلقات

[ سَ عَ / عِ یِ مُ عَ لْ لَ ] (اِخ) نام هفت قصیده از شاعران فصیح و بلیغ عرب که از روی تفاخر بر دروازهٔ کعبه آویخته بودند تا صادر و وارد هر دیار مشاهده نمایند. (غیاث) (آنندراج). عرب بر آن است که در عهد جاهلیت هفت قصیده از هفت شاعر مقبول همگان بود و آن هفت بر جمیع اشعار دیگر شاعران رجحان داشت و در حقیقت معرف روح و نشاط حیات عرب بود، از این رو آنها را نوشته بر خانهٔ کعبه آویختند و بدین مناسبت آنها را معلقات سبع و گاه سبع طوال نامیده اند. نام گویندگان و مطلع قصاید آنان چنین است (ادیبان را دربارهٔ تعداد گویندگان معلقات و نام و قصاید آنان اختلاف است و حتی برخی منکر وجود معلقات شده اند). (از تحلیل هفت پیکر نظامی نگارش معین ص ۹۱ و ۹۲). از جملهٔ اشعار شعرا، که مستحسن تشخیص داده شده و جزء سبعهٔ معلقات قرار گرفته است : ۱ -امرؤالقیس معلقهٔ او بمطلع ذیل است: قفا نبک من ذکری حبیب و منزل بسقط اللوی بین الدخول فحومل. ۲ -زهیربن ابی سلمی، معلقهٔ او بمطلع: أ من أم اوفی دمنة لم تکلم بحومانة الدراج فالمتثلم . ۳ -حارث بن حِلّزة الیشکری البکری، مطلع معلقهٔ وی: آذنتنا ببینها اسماء رب ثاو یمل منه الثواء. ۴ -معلقهٔ لبیدبن ربیعة بمطلع: عفت الدیار محلها فمقامها بمنی تَأَبَّدَ غَولها فَرِجامها. ۵ -معلقهٔ عمروبن کلثوم بمطلع: الا هبی بصحنکِ فاصبحینا و لاتبقی خمور الأندرینا. ۶ -معلقهٔ طرفةبن العبد بمطلع: لخولة اطلال ببرقة ثهمد تلوح کباقی الوشم فی ظاهر الید. ۷ -و معلقهٔ عنترةبن شداد العبسی بمطلع: هل غادر الشُعَراءُ من متردم أم هل عرفت الدار بعد توهم . رجوع به اصحاب معلقه و معلقات شود.