معنی ساروان

[ رْ / رِ ] (اِ مرکب) بمعنی ساربان است که شتردار باشد. (شرفنامهٔ منیری) (انجمن آرا) (آنندراج). ساربان است که نگه دارنده و محافظت کنندهٔ شتر باشد. چه در فارسی «با» را به «واو» تبدیل میکنند. (برهان). شتربان. اشتربان. اشتروان. شتروان. شتردار. جمال. حفیظ. حداء. خائل : بفرمود تا ساروان دو هزار بیاورد اشتر برِ شهریار.فردوسی. شتربود بردشت ده کاروان بهر کاروان بریکی ساروان.فردوسی. بدستور فرمود تا ساروان هیون آرد از دشت صد کاروان.فردوسی. زده خیمه گردش بسی ساروان گله ساخته ز اشتران کاروان. اسدی (گرشاسبنامه). رجوع به ساربان شود.(اِخ) ناحیتی است (به خراسان از گوزکانان) اندر کوهها. و مردمانی اند شوخ روی و جنگی و دزدپیشه و ستیزه کار و بیوفا و خونخواره و اندر میان ایشان عصبیتی است دائم. (حدود العالم).(اِخ) دهی است از دهستان شهر ویران بخش حومهٔ شهرستان مهاباد، واقع در ۹۵۰۰ گزی جنوب خاوری مهاباد و ۱۲۵۰۰ گزی خاور راه شوسهٔ مهاباد به سردشت. کوهستانی، هوای آن معتدل مالاریائی، آب آن از چشمه، و محصول آن غلات و توتون است، ۸۳ تن سکنه دارد که به زراعت و گله داری مشغولند. از صنایع دستی محلی جاجیم بافی در آن معمول است. راه مالرو دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ۳).