معنی واژه زیب خسرو

[ خُ رَ ] (اِخ) شهری که نوشیروان آن را بنا کرد. (از فهرست ولف). نام شهری است که نوشیروان به صورت انطاکیه ساخت. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا): یکی شهر فرمود نوشین روان بدو اندرون آبهای روان بکردار انطاکیه چون چراغ پر از گلشن و کاخ و میدان و باغ بزرگان روشندل و شادکام ورا زیب خسرو نهادند نام چو شد زیب خسرو چو خرم بهاربهشتی پر از رنگ و بوی نگار... یکی مرد ترسا گزین کرد شاه بدو داد فرمان و گنج سپاه بدو گفت کاین زیب خسرو تراست غریبان و این خانهٔ نو تراست.فردوسی. بفرمود تا بند برداشتند بدین شهر نوشاد بگذاشتند. فردوسی (یادداشت ایضاً). زیب خسرو از اقلیم دویم است و توابع هند است انوشیروان عادل ساخت. (نزهة القلوب چ گای لیسترانج ج ۳ ص ۲۵۴).