معنی زیان آمدن
[ مَ دَ ] (مص مرکب) خسارت و ضرر رسیدن : زیانی که آمد بر آن کشتمند شمارش بباید گرفتن که چند.فردوسی. ز بد کردن آید به حاصل زیان اگر بد کنی غم بری از جهان.فردوسی. مایه عشق تست چون او حاصل است شاید ار عمری زیان می آیدم.خاقانی. || آسیب و گزند رسیدن : گذشتن ز سوراخ پیل ژیان تنش را ز تنگی نیامد زیان.فردوسی. ببین تا کدام است از ایرانیان نباید که آید به جانش زیان.فردوسی. به نامه گفت ویسا نیک دانی که چند آید مرا از تو زیانی . (ویس و رامین). چو من برگردم از پیشت بدانی کزین تندی ترا آید زیانی . (ویس و رامین). کنون بر خویشتن کن مهربانی برو تا بر تنت ناید زیانی.(ویس و رامین). رجوع به زیان و دیگر ترکیبهای آن شود. - بزیان آمدن؛ تلف شدن. کشته شدن. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا): هزار هزار اشتر بزیان آمدند. (اسکندرنامهٔ نسخهٔ نفیسی، یادداشت ایضاً). گفتند شاها مپرس، هزار و پانصد مرد از ما بزیان آمدند و اینک دشمن در قفاست. (اسکندرنامه ایضاً). اما از لشکر شاه هیچ بزیان نیامد. (اسکندرنامه ایضاً). بسیار از لشکر شاه به تیر و سنگ بزیان آمد. (اسکندرنامه ایضاً). یکی از لشکر شاه بزیان نیامده بود. (اسکندرنامه ایضاً). - || بد شدن. (از یادداشت ایضاً). ضایع و خراب شدن : پس شاه اسکندر با خود اندیشه کرد که اگر من امروز این دختر را از این جا بازگیرم کار بزیان آید و اسیران در دست او بمانند. (اسکندرنامهٔ نسخهٔ نفیسی، یادداشت ایضاً). و فلک روا نداشت، آن عیش بر ایشان منغص شد و آن روزگار بر ایشان بزیان آمد. (چهارمقالهٔ نظامی). برای آنکه بزیان نیاید و نم نرسد، نان را خشک می کنند. (تاریخ طبرستان).
کلمات همقافیه با «زیان آمدن»
مشاهده واژگان هموزن و همآهنگ ختمشده به «دن» برای سرودن شعر