معنی واژه زن‌ء

[ زَنْ ءْ ] (ع مص) پناه گرفتن بکسی. || برآمدن بر کوه. || کم شدن و درهم گشتن سایه. || قریب شدن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد): زنئت الخمسین؛ نزدیک به پنجاه رسیدم. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب). || شادمان گردیدن. || بشتافتن. || دوسیدن به زمین. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || خبه کردن. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). || به شتاب گرفتن بول و غائط. یقال: زنا بوله؛ ای احتقن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از اقرب الموارد). لازم و متعدی. (اقرب الموارد).