معنی زشت‌خو

[ زِ ] (ص مرکب) زشت خوی. بدخو. کج خلق. (از ناظم الاطباء). که خوی و خلق ناپسند داشته باشد. بداخلاق : فرستاد پاسخ که این گفتگوی نزیبد جز از مردم زشتخوی.فردوسی. ببردند پیروز را پیش اوی بدو گفت کای بدتن زشت خوی.فردوسی. پرخدویی زشت خویی خیره روئی خربطی. سوزنی (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). شمس المعالی با خصائص مناقب و نفاذ بصیرت او در مصابر عواقب زشتخوی و سائس بود. (ترجمهٔ تاریخ یمینی چ ۱ تهران ص ۳۶۹). یکی را زشت خویی داد دشنام تحمل کرد و گفت ای خوب فرجام. سعدی (گلستان). ببرد از پریچهرهٔ زشت خوی زن دیوسیمای خوش طبع گوی. سعدی (بوستان). رجوع به زشت و دیگر ترکیبهای آن شود.