معنی روضه‌خوان

[ رَ ضَ / ضِ خوا / خا ] (نف مرکب) کنایه از کسی که در عاشورا روضةالشهدا بر سر منابر بخواند. (از آنندراج). کسی که شغل و پیشهٔ وی خواندن روضه باشد. (ناظم الاطباء). آنکه ذکر مصائب حضرت حسین و دیگر افراد خاندان رسول (ص) کند به نثر، مقابل تعزیه خوان که ذکر مصائب به شعر کند. روضه خوان مأخوذ است از خوانندهٔ کتاب روضةالشهداء حسین واعظ کاشفی که حاوی مصائب خاندان رسول (ص) است. (یادداشت مؤلف): گر به پیری خدا نکرده رسند روضه خوانان منبر نازند. شفایی (از آنندراج). - امثال: روضه خوان پشمه چال؛ پشمه چال نام دیهی بوده است که واعظ آن برای هر تازه واردی مجلس وعظ و تذکر را از سر می گرفته است و مثل را در نظایر مورد استعمال کنند. (امثال و حکم دهخدا ج ۲ ص ۸۸۱). و رجوع به روضه شود.