معنی روزه گشا

[ زَ / زِ گُ ] (اِ مرکب) اندک چیزی از خوردنی که بدان افطار کنند. (آنندراج). افطار. (یادداشت مؤلف): باز بنای توبه را عشق خراب میکند روزه گشای عشق را از می ناب میکند. نظامی. گر فوت شد سحور چه نقصان صبوح هست کز می کنند روزه گشا طالبان یار. حافظ (از آنندراج). || (نف مرکب) فطر. (مهذب الاسماء). افطارکننده : رمضان آمد و هر روزه گشا را گه شام بیکی دست نواله است و دگر دست فقاع. سوزنی. تا صبح دمد آمده با خدمتکاران تا شام شود درشده با روزه گشایان.سوزنی. کنار چشمهٔ کوثر رسد به روزه گشای رحیق مختوم از حق بگاه شام و سحر. سوزنی. - عید روزه گشا؛ عید فطر: ای خداوند عید روزه گشای بر تو فرخنده شد چو فر همای.مسعودسعد.