معنی روبه

[ بَ هْ ] (اِ) همان روباه باشد که جانوری است دشتی و به حیله گری مشهور است. (آنندراج). روباه. (ناظم الاطباء). مخفف روباه. رجوع به روباه شود: چنانکه اشتر ابله سوی کنام شده ز مکر روبه و زاغ و ز گرگ بی خبرا. رودکی. کرد روبه یوزواری یک زغند خویشتن را زآن میان بیرون فکند.رودکی. چو پوست روبه بینی به خان واتگران بدان که تهمت او دنبهٔ بسرکار است. رودکی. نهاد روی به حضرت چنانکه روبه پیر به تیم واتگران آید از در تیماس.ابوالعباس. چه بایدت کردن کنون بافْدُم مگر خانه روبی چو روبه به دم.ابوشکور. اگر یار باشید با من به جنگ از آواز روبه نترسد پلنگ.فردوسی. که روبه چه سنجد به چنگال شیر یکی داستان زد سوار دلیر.فردوسی. سگ کاردیده بگیرد پلنگ ز روبه رمد شیر نادیده جنگ.فردوسی. نه روبه شود ز آزمودن دلیر نه گوران بسایند چنگال شیر.فردوسی. ز هندو نباشند اندیشناک هژیر دمان را ز روبه چه باک.اسدی. ای معدن فتح و نصر مستنصر شاهان همه روبه و تو ضرغامی. ناصرخسرو. روبهی پیر روبهی را گفت کی تو با علم و عقل و دانش جفت... سنائی. روبهی می دوید در غم جان روبهی دیگرش بدید چنان...خاقانی. تا شیر مرغزاری نصرت کمین گشاد چاره ز دست روبه محتال درگذشت. خاقانی. چه گویم راست چون گرگی به تقدیر نه چون گرگ جوان چون روبه پیر.نظامی. سردنفس بود سگ گرم کین روبه از آن دوخت مگر پوستین.نظامی. طنزکنان روبهی آمد ز دور گفت صبوری مکن ای ناصبور.نظامی. روبهی که هست او را شیر پشت بشکند مغز پلنگان را به مشت.مولوی. مپندار اگر شیر و گر روبهی کز ایشان به مردی و حیلت رهی.سعدی. یکی روبهی دید بی دست و پای فروماند در لطف و صنع خدای.سعدی.