معنی رهنما

[ رَ نُ / نِ / نَ ] (نف مرکب) راه نما. رهنمون. رهبر. ره نمای. ره نماینده. (یادداشت مؤلف). دلیل و هادی و نمایندهٔ راه و مرشد. (ناظم الاطباء). رهبر و هادی و دلیل. (آنندراج): خیال تو همه شب ره به کوی من دارد اگرچه بخت مرا رهنما به کوی تو نه. خاقانی. ماه بی گفتن چو باشد رهنما چون بگوید شد ضیا اندر ضیا.مولوی. || ناخدا و ملاح و بدرقه. (ناظم الاطباء). رجوع به رهنمای و راهنما شود.[ رَ نُ / نِ / نَ ] (اِخ) غلامحسین بن محمد. دانشمند مشهور عصر حاضر و متخصص در فنون ریاضی (تولد در شیراز ۱۲۹۹ هـ . ق. وفات در تهران ۱۳۶۵ هـ . ق. / ۱۳۲۵ هـ .ش.). پدر غلامحسین، میرزا محمد از علمای روحانی عهد ناصرالدین شاه قاجار بود. وی پس از کسب تحصیلات مقدماتی در شیراز همراه پدر به تهران آمد و به نزد نجم الدوله عبدالغفار، علوم ریاضی را تکمیل کرد و در آن رشته متخصص گردید. رهنما از سال ۱۳۲۱ هـ .ق. تا پایان عمر در مدارس مختلف تهران (علمیه، دارالفنون، مدرسهٔ ایران و آلمان، مدرسهٔ علوم سیاسی، دارالمعلمین مرکزی، دانشکدهٔ فنی) به تدریس ریاضیات، هیأت، فیزیک و شیمی اشتغال داشت، و مدتی هم ریاست دانشکدهٔ فنی (تهران) را به عهده داشت. در سال ۱۳۲۴ هـ .ش در سه کابینه سمت وزارت فرهنگ به عهدهٔ او بود. (از فرهنگ فارسی معین).