معنی رفغ

[ رَ ] (ع ص، اِ) نکوهیده ترین وادی و بدترین آن از جهت خاک. || ناحیه. ج، اَرفُغ. || مشک رقیق تنک پوست متوسطمیان جید وردی. || زمین بسیارخاک. || جای خشک بی گیاه. || فراخی عیش و ارزانی. || بن ران. || ریم ناخن یا ریم بنهای ران. || مردم ناکس و فرومایه. || هر فراهم آمدنگاه از بدن. || طعام رفغ؛ طعام نرم و لین. کذلک تراب رفغ و کلس رفغ. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). ج، رِفاغ.[ رُ ] (ع اِ) ریم ناخن یا ریم بنهای ران. || هر فراهم آمدنگاه ریم از بدن. ج، اَرفاغ و رُفوغ. (از ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (آنندراج) (از اقرب الموارد). || (اِ) گودی زیر بغل. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (آنندراج). || گرداگرد شرم زن و خود شرم. ج، اَرفاغ. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب) (آنندراج). || (ص) مردم ناکس و فرومایه. ج، اَرفاغ. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || زیست فراخ. || (اِمص) تن آسایی. (ناظم الاطباء).