معنی رخصت دادن

[ رُ صَ دَ ] (مص مرکب) اذن دادن. (ناظم الاطباء). دستوری دادن. امکان عمل دادن. اجازه دادن. مقتضی کردن : و چون خوان برچیدندی رخصتش دادندی و بازگشتی. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ۲۴۳). لیکن هوای تو به اظهار آن رخصت نداد. (کلیله و دمنه). آخر ای خورشید تابان مر ترا رخصت که داد کز خراسان اندرآ شوری به شروان درفکن. خاقانی. حسب حالم سخنی بس خوش و موجز یاد است عرضه دارم اگرم رخصت اطناب دهی. ابن یمین. ننشست در درونم و غیر از خیال خویش رخصت نمی دهد که کسی در درون رود. سلمان ساوجی. ما به عاشق نه همه رخصت دیدار دهیم بوسه را نیز دهیم اذن که گاهی بکند.نراقی.